Ja już przeszłam swoje i chyba zaczynam się odradzać.

Nigdy nie chciałabym być na samym początku nowego, samotnego życia.

Sekretarka z naszej szkoły, właśnie w tym newralgicznym punkcie się znajduje i poprosiła mnie o rozmowę.

Kobieta sama nie wie czego chce.

Wyprowadziła się od męża do swoich rodziców, przygarnęła pod dach nowego kochanka i marzy o stabilizacji życiowej z byłym mężem….

Czy ktoś to rozumie?

Ja na pewno nie!

Jak pomóc komuś, kto zupełnie nie wie, co robi? Przecież ona nawet nie wie jak się gra w literaki, a co dopiero co to jest anagramator

Poradziłam jej, by przez kilka chwil postarała się być sama.

Tak zupełnie sama, z samą sobą!

Żeby nie musiała kontaktować się z byłym…

No i na jakiś czas powinna też pozbyć się nowego lowelasa…

Z tym będzie chyba gorzej, bo dziewczyna zupełnie nie widzi, że zmieniła siekierkę na mierny badylek…

Ledwo złapałam oddech i wróciłam do pokoju nauczycielskiego, gdzie w obiegu była kartkówka z historii mojego ucznia.

Zaciekawiło mnie, co też spłodził ów uczeń i dlaczego moje koleżanki zanoszą się od śmiechu, więc czytam….

”1.Co to jest półkolonia?

Odp. Półkolonia to jest wtedy, gdy mama w ferie każe iść do szkoły i twierdzi, że tam jest bardzo fajnie, ale tam nie ma wcale fajnie. Nienawidziłem chodzić na półkolonie”

Abstrahując od tego, że historyczce nie chodziło o takie półkolonie, to biedne dziecko musi mieć niesamowitą traumę z tego powodu.

Pod drugim pytaniem odpowiedź brzmiała:

” Nie mam pojęcia”,

więc na czerwono widniało gigantyczne „ndst!”.

Jakoś żal mi się zrobiło dziecka, bo przecież, jak on skończy tę podstawówkę?

Kiedy wychodziłam ze szkoły, Krzysiek przed wejściem czekał na mnie w swojej Megance.

Poczułam wówczas, jak wszystkie troski tego świata właśnie mnie opuszczają.

Czekała mnie miła rozmowa przy kawie i jego bajeczne orzechowe spojrzenie, które po prostu ubóstwiam…..

Mogą!

Wiadomo, że patriotyzm i wyższe moralitety etyczne poruszają uczniów, ale są zbyt górnolotne w swoim wydaniu.

Szóstoklasista to taki pierwszy moment, kiedy młody człowiek już chce być dorosłym, ale odczuwa to tylko powierzchownie, nie chce grać w Literaki …

Nastolatkom wydaje się, że bycie dorosłym  polega na  kosmetycznych zmianach w wyglądzie i wykrzykiwaniu własnego zdania.

Dziewczyny chętnie robią sobie makijaż i farbują włosy, myśląc, że przez to stają się bardziej poważne.

Jestem bardzo tolerancyjnym pedagogiem i potrafię zrozumieć przynależność do subkultur, jednak to nieudolne robienie z siebie  maszkaronów, jest dla mnie zupełnie nie zrozumiałe.

Często nie szczędzę takim „wytynkowanym” uczennicom złośliwych uwag. Przy okazji omawiania lektury „Ania z Zielonego Wzgórza” poruszam temat chęci ingerencji w naturalną urodę każdej dziewczyny.

Uważam, ze puenta wynikająca z pewnej przygody Ani z Avonlea powinna być dla nich przestrogą.

Dziś dwie moje buntowniczki przyszły na lekcje w odcieniach pomarańczowego  pudru, z okiem zrobionym na pandę, włosy zafarbowane na kruczoczarny kolor

, twierdząc, że stały się „mega emocjonalne”.

Kiedy usiadły sobie w ławce, za nimi wpadł spóźniony Tomek, a drzwi zatrzasnęły się za nim, z wielkim hukiem. – Nie trzaskaj drzwiami bo nam tu pomarańczowy tynk spadnie!

Nagle Magda ze śmiechem dodała – Nie szkodzi!

Po polskim mamy basen, reszta się sama zmyje…

Na te słowa moje Emo Miśki spojrzały na siebie z dziwnym przerażeniem.

Następnego dnia,  żadna już nie demonstrowała swojej indywidualności, w tak porażający sposób.

Wielkimi krokami zbliża się ich trzydniowa wycieczka, połączona z komersem.

Jestem ciekawa, która z nas zabierze największą kosmetyczkę ???

„Święta, święta się zbliżają, a nas pytać nie przestają!

My prosimy bardzo Was, nie pytajcie dzisiaj nas!!!!!! grajmy w Literaki” –

Takim oto napisem na tablicy, powitała mnie klasa, dzisiejszego poranka.

Jak tu nie przystać na taką pięknie napisaną prośbę?

Czuć już nadchodzące święta.

Na każdym kroku dekoracje pełne zieleni i żółtych puchatych kurczątek, a nasza szkoła wygląda niczym gigantyczna pisanka.

To znak, że czas zastanowić się nad prezentami dla bliskich.

Dzieciom łatwiej wybrać coś „odpowiedniego”.

Własne pociechy już w środę popielcową zakomunikowały mi, czego oczekują, w tak piękną, nadchodzącą Wielkanoc- Gry!

Bardzo dobry pomysł na prezent.

Należy jednak pamiętać, że słowo to kryje wiele znaczeń, których rozumienie zależy od punktu widzenia ( czyt. wieku gracza).

Dla naszych szkrabów najlepszą grą jest komputerowa rozrywka typu”strzel go w mordę”, zaś w pojęciu dorosłych to edukacyjna „planszówka”.

Trzeba przyznać, że tradycyjne planszowe gry są równie imponujące i wystarczy je raz pokazać dzieciom.

Są ciekawie zaprojektowane i posiadają wiele magicznych i niezwykłych elementów, które uatrakcyjniają grę.

Niektóre, znane na całym świecie uczą i bawią jednocześnie.

Do takich z pewnością należą Scrabble, oraz wersja dla młodszych lingwistów – „Mistrz słowa”.

Na każde kolonie i obóz zabieram kilka takich gier, skłaniających do myślenia oraz kilka takich typowo rozrywkowych.

Wieczorem urządzam chętnym kolonistom, cierpiącym na bezsenność, małą świetlicę.

Właśnie gry słowne są najczęściej wybieranymi i wyprzedzają nawet popularny „Owczy pęd”. Ot, taki mi się wykład stworzył o grach planszowych…

Abstrahując od tematu, to już wiosna, a miłość kwitnie w około!

Mnie chyba też dopada to dziwne uczucie i czuję się uzależniona od spojrzenia mojego (o dziesięć lat młodszego!!!!) kolegi z pracy….

Zwariowałam?????

Tak, więc rozmawiamy, o tym i o owym…

O życiu, dzieciach, samochodach, o braku kogoś obok…

Ot, takie tam gadanie…damsko-męskie.

Krzysiek jest cudowny, a wydawało mi się, że wuefista to inny gatunek nauczyciela.

Zwykle rozmowy kończymy około drugiej w nocy, dlatego nazwaliśmy je „rozmowami nocą”.

Super mieć takiego kogoś „obok”.

Ani to przyjaciółka, ani młodszy brat, po prostu mój Kropek.

Kiedy tylko mam wolne „okienko” między lekcjami schodzę na dół i staję za szybą, gdzie trenuje on…

Wita mnie tym swoim spojrzeniem ”przygarnij  Kropka” i uśmiecha się jakby był najszczęśliwszy na świecie, widząc mnie za tą szybą na basenie.

Coś mi się wydaje, że stary utwór braci Cugowskich będzie naszym hitem – Cały mój świat znika za szkłem, gdy nie ma Ciebie….

Od dziś coraz mniej będzie mnie „za szkłem”, wszystkie moje wolne”okienka” zajmą mi zastępstwa w sąsiednim liceum, gdyż ich polonista wybrał się na wyprawę w Andy.

Nie powiem, lekcje z maturzystami to z pewnością ciekawe doświadczenie.

To już nie dzieci!

To dorośli ludzie, z własnym zdaniem…

Właśnie się o tym przekonałam.

Początkowo „młodzi gniewni” byli bardzo stremowani.

Dla rozluźnienia napięcia, kiedy obserwowali mnie z niechęcią, zapytałam: – Z pewnością będziecie bardzo tęsknić za panem?

Na chwilę zapanowała dziwna konsternacja w klasie, po czym Mikołaj podniósł  głowę i z powagą zapytał:- Widziała Pani film „ Dramat w Andach”???

Oczy otwarły mi się szeroko ze zdumienia i czekałam na puentę.

Od razu poznać było, kto oglądał ów film.

Mikołaj powoli, ale nadal z powagą, ciągnął dalej: -

I  w tym momencie przechodzimy do dwóch form orzeczenia: je lub jest zjedzony…

Odparłam na to również z pełną powagą- Zdanie orzekające:

Pan jest cały i zdrowy. Wczoraj z nim rozmawiałam…

Tak jest w moim przypadku. I to nie przez jakieś tam Literaki czy Anagramator

Po ciężkich trzech latach wychowywania moich Miśków, nadszedł czas ich sprawdzianu kompetencji.

To pierwszy prawdziwy egzamin w życiu dziecka.

Stresuję się, w tym dniu, razem z nimi.

Całą noc nie spałam, zdawałam sobie sprawę, że to wielki dzień moich wychowanków.

Rano okazało się, że z wszystkich uczniów, przystępujących do sprawdzianu najbardziej denerwowała się ich wychowawczyni.

Mnie oddelegowano do specjalnie przygotowanej klasy dla ucznia z dysfunkcjami, gdzie miałam stanowić jednostkę członka komisji egzaminacyjnej.

Razem ze mną, jego „klawiszem” został trener Krzysiek oraz koleżanka z innej szkoły.

Zgodnie z regulaminem musieliśmy siedzieć z każdej strony chłopca, tworząc istny trójkąt bermudzki.

Siedziałam naprzeciw Krzysia i patrzyłam, jak zupełnie bez żadnego zdenerwowania przygląda się swoim butom, potem dłoniom i …mnie.

Całe regulaminowe 90 minut egzaminu wymienialiśmy z Krzysiem spojrzenia, jakbyśmy prowadzili telepatyczną rozmowę.

W jego spojrzeniu było tyle uroku, że rozpływałam się w tej magii i ciszy…

Po zakończonym egzaminie cała klasa otoczyła mnie zasypując setką pytań.

Dobrze, że już po wszystkim…

Najgorsze czekało na mnie jednak w domu.

Mój syn pochwalił się, nieoczekiwanie, jedynką z polskiego.

Rysa na moim honorze!- Za co????

W odpowiedzi usłyszałam błyskawiczne wytłumaczenie:

„ To była kartkówka z epitetów. Mieliśmy wyszukać w tekście epitety. Mamo, tam naprawdę nie było żadnego brzydkiego słowa!”

Przypomniało mi się, że kiedy chłopcy stosują „niezbyt piękne” określenia w swoich opisach potocznych,  powtarzam im- Tylko bez epitetów!

Wygląda na to, że domowe egzaminy z dorosłego życia są o wiele trudniejsze, niż te szkolne…

Dlatego właśnie, by zapoznać się z przyszłymi wychowankami szefostwo oddelegowało mnie, jako opiekuna na jednodniową wycieczkę do Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Tam właśnie okazało się, że nie wszystkie moje koleżanki wiedzą, co mówią.

O tym, że nauczycielka matematyki może mieć problem z ułożeniem opowiadania było wiadomo od zawsze.

Osoba biegła w przedmiotach ścisłych nie jest w stanie pięknie pisać, wyszukiwać odpowiednich określeń i właściwych porównań.

Dlatego właśnie w gry słowne (takie jak literaki) w autokarze grałam z uczniami sama wykorzystując anagramator online, a moje koleżanki przeliczały coś i mnożyły na okrągło.

Po parku oprowadzała nas młoda przewodniczka, która miała bardzo dobry kontakt z dziećmi.

Na polanie wypytywała, czego no nie wolno robić w takim parku.

Uczniowie wyliczali jej rezolutnie: nie wolno niszczyć roślinek, nie wolno zrywać kwiatków, trzeba chodzić wyznaczonymi szlakami itd.

Jak widać młodzi ludzie wiedzą doskonale co znaczy chronić przyrodę i to było cudowne.

Nagle z tłumu, z podniesionym w górę palcem wyrywa się moja koleżanka Beata- wychowawczyni III a. Dopuszczona do głosu pyta- Czy pokaże nam pani jakieś rośliny zielne???? 

Bo zerwalibyśmy sobie trochę na herbatkę!

W tym momencie wśród grona pedagogicznego ustawionego, jak żołnierze wokół dzieci, zapanowała konsternacja.

Przewodniczka skrzywiła się i jakby coś utknęło jej w gardle.

Nagle jedna z dziewczynek przerwała irytującą ciszę słowami- „Jesteśmy w Parku Narodowym, stąd nie wolno nic zabierać.”

Odetchnęłam z ulgą, że od września będę wychowawczynią tak spostrzegawczych i błyskotliwych uczniów.

Z drugiej strony nie potrafiłam powstrzymać się od śmiechu, gdy skojarzyłam sobie słowo „zioła” z całą osobowością Beaty.

Już wiem, po czym ona takie androny plecie- po herbacie…

Kiedy stałam po drugiej stronie katedry, wydawało mi się zupełnie normalnym uciekanie w takim dniu z zajęć.

W takim dniu ulice miast zapełniały się grupami młodzieży, cukiernie i kawiarenki pełne były wagarowiczów.

Teraz, kiedy to ja stoję po tej gorszej stronie katedry, ciąży na mnie odpowiedzialność za uczniów.

Razem z koleżankami wymyślamy, taką organizację zajęć w tym dniu, aby uczniowie czuli się, jak na wagarach.

Rozgrywki w scrabble i literaki już były więc Sandra wpadła na pomysł, by wspólnie z Karoliną, przygotować dla uczniów coś na wzór programu X- Factor.

Poprosiliśmy dzieci o zgłaszanie się do „programu” i spotkaliśmy się z ogromną aprobatą naszych uczniów.

Kiedy zobaczyłam na liście moją trójkę, pomyślałam sobie, że nadciąga totalny kataklizm.

Utwór zgłoszony przez Tomka, Michała i Kamila o dźwięcznej nazwie „Dziunia”, wywołał gęsią skórkę na moich plecach.

No, to będzie się działo….

Na scenę wbiegli Michał i Tomek z długonogą, długowłosą blondynką w kusej mini spódniczce na wysokim obcasie.

Przez chwilkę usiłowałam dostrzec w tytułowej Dziuni, którąś z moich szóstoklasistek, ale wszystkie pokładały się ze śmiechu na parkiecie.- Kamil pojechał po bandzie- skomentowali nauczyciele wychowania fizycznego.

W tym momencie dotarło do mnie, że ta całkiem niezła laska na scenie to mój uczeń Kamil.

W peruce, na wysokich szpilkach, w dziewczęcych ciuszkach, z anielsko gładkimi policzkami, zupełnie nie przypominał klasowego rozrabiaki.

Ich występ został przyjęty z owacjami na stojąco.

Dziewczyny nie mogły napatrzeć się na klasową Dziunię.

Kątem oka dostrzegłam minę Sandry, która stała po drugiej stronie auli.

Jej zdaniem moja klasa była najmniej uzdolnioną muzycznie.

Ciekawe, co powie teraz?

nie wiem Czy wiecie … ale z liter xfactor można ułożyć takie słowa

Miśki przyglądają mi się bacznie i tylko czekam, aż skomentują to moje zaczarowanie.

Pierwszą lekturą, która spodobała się najwyraźniej mojej klasie okazał się „ Sposób na Alcybiadesa”.

Dzieci śmiały się całe 45 minut lekcji.

Wesoło było, szczególnie, kiedy zaczęły porównywać siebie do bohaterów powieści.

Nie spodziewałam się, że zechcą zabawić się moim kosztem.

Trwało to ostatni tydzień…Nagle moja klasa stała się trudną młodzieżą…

Nie wiem dlaczego, zwykle pokazywali rogi na wszystkich zastępstwach za ich trenera- Sebastiana.

Za każdym razem, najgorsze pomysły przychodziły im do głowy na zajęciach z Krzyśkiem.

Ilekroć wzywano mnie na dół, zastanawiałam się, co w nich wstąpiło.

Krzysiek był odrobinę zakłopotany.

Zabawnie wyglądał, taki bezradny, wobec całej VI a.

Nie potrafiłam zrozumieć ich zachowania.

Od trzech lat jestem ich wychowawcą i nigdy nie zdarzało się tyle incydentów naraz.

Poprosiłam Krzyśka o rozmowę.

Chciałam wspólnie z nim zastanowić nad tym, co wstąpiło w moje Miśki.

Poszłam do niego po zajęciach.

Pływał, a ja stałam na brzegu i nie mogłam się napatrzeć, jak jego ciało wynurza się z wody.

Kiedy mnie zauważył, zaprosił mnie do swojego gabinetu obok szatni.

Od pierwszej chwili bardzo dobrze nam się rozmawiało, jakbyśmy znali się od wielu lat.

Nie potrafiliśmy jednak zrozumieć, co dzieje się z moją klasą.

On opowiadał, że zanim coś zmalują zawsze namawiają się w grupce.

Jakby robili to celowo.

Nie mogłam uwierzyć, że umyślnie denerwują trenera, skoro go tak uwielbiają.

Z gabinetu wyszliśmy razem.

Kropek zaproponował mi, że podwiezie mnie do domu, a ja chętnie skorzystałam z tej propozycji.

Kiedy samochód ruszał z parkingu, zauważyłam moją klasę chowającą się za filarem.

Cieszyli się, bili brawo i krzyczeli coś w naszym kierunku.

Wówczas, dotarło do mnie, że cała szopka miała na celu zbliżenie mnie do nowego trenera…Ot, takie tam swaty…

Na koniec, dziś angielska pomoc dla scrabble, zapraszam

Scrabble Cheat

Sprawdziłam już dyktando mojej sławnej VI a.

Włos mi się zjeżył, kiedy kolorowałam im kartki czerwonym długopisem.

Mam klasę pełną dysortografów!

Kiedy zobaczyłam pracę Michała, nie wiedziałam śmiać się, czy płakać?

„ Nożyczki / norzyczki i łyrzeczki/ łyżeczki zostały ułożone/ ułorzone w należytym/ nalerzytym porządku/ pożontku.

Proszę sobie wybrać właściwom odpowiedź”.

Ileż można zrobić błędów w jednym zdaniu?

Postanowiłam sobie zrobić przerwę od tego poprawiania i zająć się sprzątaniem domu.

Jakoś nic mi nie szło od rana…

Sprzątanie irytowało mnie bardziej, niż dyktanda.

Zupa sama wyszła z garnka i zabrudziła mi całą kuchenkę.

Uświadomiłam sobie, że po wczorajszych zawodach tęsknię za szkołą i nie potrafię doczekać się już poniedziałkowego poranka.

W głowie układałam sobie scenariusze, w jaki sposób  zachowam się przy powitaniu.

Bałam się ujawniać w obecności koleżanek z pracy.

Myślę, że klimat w pokoju nauczycielskim byłby nie do zniesienia.

Zadzwoniłam do mojej przyjaciółki i opowiedziałam jej, o tym jego spojrzeniu w czasie zawodów.

Roześmiała się na cały głos, aż zatrzeszczało w telefonie.

Przypomniała mi o moim wieku, o dwójce synów i niedawnym rozwodzie.

Nie miałam ochoty jej słuchać, postanowiłam jej udowodnić, że się myli.

Różnica wieku w drugą stronę nie ma znaczenia, a ja trzymam się jeszcze całkiem dobrze.

Całą sobotę spędziłam w pobliskim Ośrodku Odnowy Biologicznej.

Zapisałam się na fitness, kilka zabiegów u kosmetyczki i wizytę u fryzjera.

W końcu „Kropek” jest sportowcem i ma oko na takie szczegóły, jak waga, jędrność itp.

Już pierwsza wizyta w gabinecie odnowiła mnie znacznie.

Jutro wybiorę się na zakupy, muszę odmłodzić garderobę, o przynajmniej dziesięć lat.

Pierwszy raz w życiu tęsknię za szkołą…Za tym jego orzechowym „przygarnij Kropka”!

I jak zwykle miły link:

literaki

Większa połowa mojej klasy zakwalifikowała się do Wojewódzkich Mistrzostw Pływackich, dlatego mnie przypadło w udziale kibicowanie reprezentacji naszej szkoły.

Ku radości całej społeczności szkolnej, odwołano lekcje języka polskiego.

Kiedy wyruszaliśmy autokarem na zawody, do głowy by mi nie przyszło, że będzie to jeden z najważniejszych dni tego roku.

Na widowni naszej wojewódzkiej pływalni było duszno i gorąco.

Oczekiwanie na starty uczniów dłużyło się okropnie.

Jednak kolejne sukcesy moich pływających Miśków dodawały mi ochoty na dalsze dopingowanie naszej grupy.

Po zakończeniu danej  konkurencji wręczane były nagrody i medale, a uczniowie z trofeami gromadzili się ze mną na widowni.

Miśki szykowały chyba dla mnie jakąś niespodziankę, ponieważ usilnie zatrzymywały mnie na trybunach pływalni.

Wreszcie ogłoszono zawodników stających do konkurencji mężczyzn z rocznika 86 w stylu motylkowym.

Kiedy dotarło do mnie, że trener naszej drużyny stoi na słupku startowym, domyśliłam się, że to miała być ta niespodzianka.

W jednej chwili przeszło mi przez myśl, że chłopak chyba nie wie, co robi.

Jeśli nie obroni tytułu mistrza, straci autorytet uczniów.

Przygotowując się do skoku Krzysiek rzucił mi niesamowicie wyraziste spojrzenie.

Ciarki przeszły mi po plecach. Nigdy wcześniej nie patrzyłam, takim wzrokiem na kolegę z pracy.

Uczniowie skandowali ”trener, trener!” do chwili kiedy niezaprzeczalnie Krzysiek zdobył tytuł mistrza.

Zeszliśmy na dół, by powitać trenera.

Krzysiek biegł do nas niczym dziecko, skacząc przez barierki.

Na szyi zawiesił mi swój złoty medal, a uczniowie wspólnie uściskali swojego pana.

Kiedy najdziksza euforia minęła, Krzysiu spojrzał na mnie tym swoim wzrokiem, jakby chciał powiedzieć „ Przygarnij kropka”.

Momentalnie zaczarowało mnie to orzechowe spojrzenie…

Jak zwykle szybki link:

Literaki – słownik dozwolonych słów w języku polskim